تقابل دوباره غول ها !

احسان خراسانی – خبرگزاری خبرآنلاین؛ فصل جدید لیگ قهرمانان اروپا 2016-17 دیشب در شهر موناکو قرعه کشی شد. از 23 شهریور ماه که دور اول گروهی بازی ها آغاز خواهد شد، دوباره هیجانی وصف ناشدنی مهمان خانه علاقه مندان به فوتبال خواهد شد. فصل گذشته بازی ها با قهرمانی رئال مادرید همراه بود. قهرمانی ای که آن ها را با رویای اوندسیما آشتی داد. در کنار نام همه مدعیان بزرگ که برای کسب قهرمانی می جنگند، چند تیم دیگر هم انگیزه خلق شگفتی دارند. مثلا لسترسیتی که فصل فوق العاده ای در لیگ جزیره خلق کرد و با قهرمانی به این بازی ها رسید. البته امسال بازی های لیگ قهرمانان برای ما ایرانی ها هم جذابیت خاص خودش را دارد. حضور سعید عزت اللهی و سردار آزمون در روستوف و علی کریمی در دیناموزاگرب می تواند اتفاق ویژه ای باشد.

پاری سن ژرمن این سال ها قدرتمند در کنار آرسنال دو شانس اصلی صعود از گروه 1 هستند. اگر چه توپچی ها خیلی وضع خوبی ندارند. اما مطابق انتظارات مثل سال های قبل صعود به دور حذفی حداقل چیزی است که هواداران را از ونگر کمی راضی نگه می دارد. بازل و لودوگورتس هم دیگر تیم های گروه اول هستند که به نظر نمی آید حریفان خیلی دشواری برای پی اس جی و آرسنال باشند.
بنفیکا هم به عنوان قهرمان لیگ پرتغال یکی از شانس های اصلی صعود به جمع 16 تیم است. این اتفاق می تواند به واسطه حضور دینامو کیف و بشیکتاش باشد. تیم هایی که هیچ دوره در حد صعود به دوره بعد نبودند. ناپولی هم دیگر تیم این گروه است که به دنبال رسیدن دوباره به روزهای رویایی خودش با بنیتز است.
انگار امسال باید شاهد کلی اتفاق خاطره برانگیز و دراماتیک باشیم. رویارویی دوباره پپ گواردیولا و بارسلونا نشان یادآور این موضوع است. با حضور سلتیک و بورسیا مونشن گلادباخ در این گروه که نسبتا حریفات ساده ای به نظر می رسند، منچستر سیتی فرصت این را دارد که به همه نشان دهد حضور فصل قبلش در نیمه نهایی اصلا یک اتفاق نبود. قطعا لوئیز انریکه و بارسلونا به چیزی فرا تر از این فکر می کنند. آنها قهرمانی در اروپا را پلی برای کسب دو جام دیگر و فتح دوباره 3 گانه می دانند.
اینکه بایرن مونیخ و اتلتیکو مادرید در همین دور گروهی به هم بخورند، چیزی شبیه به یک رویا بود. رویایی که همه را به نیمه نهایی فصل قبل وشاهکار شاگردان سیمئونه در برابر باواریایی ها می برد. هم اتلتیکو و هم بایرن از مدعیان قهرمانی این دوره هستند. چون هر دو تیم به نوعی ناکام دوره قبل به حساب می آیند. یکی با حذف از نیمه نهایی و دیگری با باخت دوباره مقابل رئال مادرید در فینال. آیندهوون و روستوف با عزت اللهی و سردار، دو تیم دیگری هستند که باید برای صعود با این دو تیم بجنگند.
شاید تنها خاطره مربوط به تاتنهام در لیگ قهرمانان اروپا به سال 2010 و بازی این تیم مقابل اینتر برگردد. شبی که گرت بیل بلایی سر مایکو آورد که از دفاع راست سرعتی اینتر یک بازیکن معمولی به جا ماند. حالا پوچتینو و شاگردانش بعد از یک فصل فوق العاده که پشت سر گذاشتند، فرصت دارند این روند خوب خود را در لیگ قهرمانان ادامه دهند. بایرن لورکوزن جدی ترین حریف این تیم در صعود به دور بعد است. البته که موناکو هم چند سالی است روند رو به رشدی را طی کرده است. زسکا مسکو دیگر نماینده لیگ روسیه تیم آخر گروه 4 است که شانس کمی برای صعود دارد.
تقابل رئال مادرید و دورتموند در دور گروهی هم اتفاق جالبی است. شاید به نوعی شروع غول کشی زنبورها از سال 2013 و تقابل با رئال بود. وقتی که تیم پر ستاره مورینیو را حذف کردند و تا فینال پا به پای بایرن رفتند. بدون شک شانس اصلی صعود همین دو تیم هستند. اسپورتینگ لیسبون و لژیا ورشو هم باید تمام توان خود را برای سوم شدن و حضور در لیگ اروپا بگذارند. مگر اینکه اتفاق عجیبی بیفتد.
لسترسیتی هم که به عنوان شگفتی ساز فصل قبل لیگ برتر انگلیس به دنبال ادامه راه خود می گردد. رانیری و تیم جوانش با حضور در گروهی که پورتو، بروخه و کپنهاگن در آن حضور دارند، به نظر کار راحتی برای صعود خواهند داشت. صعودی که می تواند این بار قدرت آنها در برابر خنده های دیگران، در قامت یک اتفاق بزرگ تر نشان دهد.
قرار گرفتن یک ناکام در کنار تیمی که چند سالی است به قهرمانی هر چند در لیگ اروپا عادت کرده است، می تواند یک چالش هیجان انگیز باشد. یوونتوس که دو فصل پیش بعد از 12 سال فرصت قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا را داشت، در کنار سویا که این سال ها پای ثابت فینال های لیگ اروپا بوده، شانس های اصلی صعود از گروه آخر هستند. البته که لیون هم بعد از ناکامی در دوره قبل انگیزه زیادی برای جبران دارد. دیناموزاگرب هم به همراه علی کریمی جوان آخرین تیم این گروه است که مثل لیون برای بهبود وضعیت قبلی خودش در لیگ قهرمانان تلاش می کند. 

 

 

251 251

گذار از دیپلماسی پوپولیستی به دیپلماسی اقتصادی

وزیر امور خارجه دولت یازدهم که سفرهای چند روزه به نقاط مختلف جهان را در دستور کار قرار داده است اوایل هفته گذشته راهی برخی کشورهای آمریکای لاتین شامل کوبا، اکوادور، نیکاراگوئه، شیلی، ونزوئلا و بولیوی شد. به نظر می‌رسد که دستگاه وزارت خارجه استفاده حداکثری از فضای پسابرجام را در دستور کار قرار داده است و سیاست جدید وزارت امور خارجه به سمت توجه و اعتنا به مباحث کارشناسی رفته است؛ این مساله بسیار حائز اهمیت است، چراکه دیپلماسی کشور در برخی ادوار گذشته بر پایه احساسات، تصمیم‌گیری شخصی و علایق خاص مبتنی بر دیدگاه‌های پوپولیستی مشترک پیش می‌رفت و انتقاد بسیار زیادی در داخل کشور ایجاد می‌کرد، ضمن آنکه چندان منافعی هم حاصل نمی‌شد.

در حال حاضر تعابیر و نوع گفتمان وزارت خارجه تغییر کرده است و ما شاهد چرخش جدیدی در روند این سیاست در معادلات درروابط با دیگر کشورها هستیم و آن هم استفاده از دیپلماسی اقتصادی است که از دستاوردهای پسابرجام محسوب می‌شود. البته برای استفاده از فضای پسابرجام قطعا به مجموعه‌ای از مولفه‌های جدید نیاز خواهیم داشت. من برای اولین بار در بحث اپوزیسیون و قطب‌بندی سیاسی در ونزوئلا از تخت روانچی در مورد این کشور شنیدم که گفت: «با طرف‌های دیگر هم وارد مذاکره خواهیم شد.» عبارتی که از سوی معاون آقای ظریف به کار برده شده جدید است؛ چراکه در جایی دیگر اقای تخت روانچی گفتند: «اگر حکومت‌های این کشورها به اصطلاح 180 درجه تغییر کنند روابط ما با آنها براساس اصولی است که مورد احترام جوامع بشری است و در روابط بین‌الملل، ما با اعتقاد به عدم مداخله در امور داخلی کشورها از موضعی برابر مذاکره خواهیم کرد و رابطه خواهیم داشت.»

در این میان بعضی کشورها در حوزه آمریکای جنوبی بسیار حائز اهمیت هستند، مانند شیلی، کلمبیا و تا حدودی برزیل که روابط گسترده‌ای حتی در حوزه تکنولوژیک با آمریکا دارند. من این تجدید روابط به خصوص با کشور شیلی را دستاورد مهم پسابرجام قلمداد می‌کنم. البته کشور شیلی قبلا هم اعلام کرده بود که خواهان روابط دوجانبه با ایران است. شیلی کشوری خاص و ویژه است، در واقع موفق‌ترین کشور در حوزه آمریکای لاتین است، در زمینه اقتصادی تجربیات خوبی دارد و در مسائل بانکی خیلی پیشرفته است. از سوی دیگر در رابطه با این مساله که برخی این منطقه را حیاط خلوت آمریکا تعبیر می‌کنند باید گفت که این تعبیر در گذشته به کار می‌رفت و در فضای فعلی معنی ندارد. چراکه حساسیت آمریکا بیشتر روی مسائل رقابتی و ایدئولوژیک بوده است. در حال حاضر این تعبیر را نمی‌توانیم زیاد به کار ببریم؛ زیرا چینی‌ها جدیدا و اروپایی‌ها خیلی بی‌سر و صدا و بدون تبلیغات، آمریکای مرکزی و جنوبی را فتح کرده یا در حال کار دراین حوزه‌اند. به‌نظرم تازمانی که بر موضوع برجام در کشور به‌عنوان یک فرصت مانور متمرکز شویم و اهداف ایران در این حوزه شفاف شود، بعید می‌دانم که مشکل خاصی داشته باشیم؛ زیرا جمهوری اسلامی ایران می‌تواند باهمه کشورها و در مقولات متعدد وارد یک‌سری مذاکرات شود.

از این نظر تجربه مفیدی برای ایران است که در همه حوزه‌ها و کشورها وارد بحث و گفت‌وگو شود. حوزه‌هایی که آمریکا در آنها به‌شدت احساس خطر می‌کند آنجایی است که احساس کند رقابت خشن سیاسی و ایدئولوژیک صورت گرفته است. اما در حوزه‌های اقتصادی احساس خطر نمی‌کند و بعید می‌دانم که حساسیتی باشد چراکه اگرحساسیتی وجود داشت نسبت به چینی‌ها هم عمل می‌شد. چین اکنون بیشترین همکاری‌ها را با پاناما و با حوزه آمریکای مرکزی دارد. تا به حال این بحث پیش نیامده است که چین آنجا را فتح کرده است یا اعتراضی به این کشور داشته باشند، بیشتر حوزه‌هایی که ایالات‌متحده درباره آن حساس است مسائل عقیدتی، ایدئولوژیک سیاسی و رقابتی است، مسائلی که عمدتا ناشی از فرهنگ جنگ سرد است و برای آنها حساسیت‌برانگیز است؛ بنابراین من بعید می‌دانم در مسائل اقتصادی حساسیتی وجود داشته باشد کما اینکه در حال حاضر آمریکا با سیاست باراک اوباما در خیلی از حوزه‌های آمریکای‌جنوبی باب مذاکره داشت مانند کوبا و ما شاهد این مساله بودیم که آمریکایی‌ها خیلی در این مورد انعطاف به خرج دادند، بحث روابط دوجانبه هم 50 درصد انعطاف از آمریکا و 50 درصد از سوی کوبا بود. در نهایت با توجه به اینکه حدود 80 نفر از تجار و بازرگانان همراه دکتر ظریف به این کشورها رفته‌اند، بعید به نظر می‌رسد که مانند سابق روابط با آن حوزه درحالت و فضای ایدئولوژیک سیاسی شکل پیدا کند.

جمهوری اسلامی ایران با ونزوئلا بحث همکاری در زمینه اوپک را دارد و در بحث ریاست جنبش غیرمتعهدها در جزیره مارگاریتا در اواخر شهریور رفت و آمد خواهد داشت و ضمنا این کشور شریک ما در نفت اوپک است، به این خاطر ناچار هستیم این روابط را که تا حدودی به نفع ماست ادامه دهیم، ولی این ساختار قطعا به شکل سابق نخواهد بود؛ چراکه اولویت‌های سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر مبنای رابطه با همسایگان اصلی خودش پایه‌گذاری شده است؛ یعنی آنها در دولت دکترحسن روحانی اولویت اول هستند. یک نکته مهم برای همه کسانی که نگرانی مسائل سیاسی و ایدئولوژیک را دارند این است که ما در آینده باید بیاموزیم که در تجارت و بازرگانی به همه دنیا نگاه سیاسی؛تهدید،جنگ و خصومت و دشمنی پاسخ نمی‌دهد، بلکه اخلاق انسانی در تعامل با ملت‌هاست که فرهنگ و مدنیت ما را بارز و شکوفا می‌کند؛ بنابراین لازم است از فضای بازرگانی سیاست‌زدایی کنیم و اخلاق را به‌جای آن بنشانیم.

مصرف انرژی روانی

این موضوعات نشان می دهند که مصرف صحیح امکانات انسانی وغیره، بمنزله یک هنر ویک توانایی محسوب می شوند. درحال حاضر بررسیها نشان می دهند که سطح بهداشت روانی جامعه بدلیل هدردادن انرژی روانی وبه عبارتی عدم مصرف مطلوب آن، سطح مطلوبی نیست ونشانه های اختلال روانی وبدرفتاری های زیادی درزمینه های فردی واجتماعی مشاهده می شود. عامل اصلی را می توان درعدم مصرف بهینه انرژی روانی بشمارآورد.

انرژی روانی چیست؟

انرژی روانی ، نیرویی زیستی روانی است که اگربه کاربیفتد، به شکل انگیزه ، رفتارونگرش انسان را سامان می دهد. منبع این انرژی، غریزی وزیستی است ومی توان دراثرارتباط وتعامل با محیط آن را افزایش ویا کاهش داد. انرژی روانی را می توان گران ترین و کمیاب ترین انرژی دنیا محسوب نمود که متاسفانه براحتی هدرمی رود.

چگونه انرژی روانی مصرف می شود؟

انرژی روانی عامل انگیزشی وحرکت دهنده انسان برای رفتار درونی وبیرونی است. این انرژی برروی پدیده های مختلف عینی و ذهنی سرمایه گذاری می شود. دراین موضوع، هرچیزی یک پدیده است. شخص یک پدیده است، گفتاریک پدیده است، حالت روانی یک پدیده است، دنیای بیرون یک پدیده است . این پدیده ها میزانی ازانرژی روانی را به خود اختصاص می دهند تا فردنسبت به آن پدیده احساس و تفکرنشان دهد.

سرمایه گذاری مطلوب موقعی است که میان ارزش پدیده ومیزان انرژی اختصاص داده شده، تناسب وجود داشته باشد. به عنوان مثال اگر یک پدیده دارای 10 واحد ارزش باشد، می بایست به اندازه 10 واحد انرژی روانی صرف آن شود. این حالت یک نوع واقع گرایی وتنظیم انرژی روانی است که نشانه شخصیت سالم ومصرف بهینه انرژی روانی است. درغیراین صورت شاهد عدم مصرف مطلوب خواهیم بود که نتیجه آن پاسخهای عاطفی هیجانی نامطلوب ورفتارهای مرضی خواهدبودو طبیعی است درزمینه های غیرطبیعی ، تنظیم انرژی روانی بهم خواهد خورد.

برای مثال فردی رادرنظر بگیرید که برای یک پدیده عادی مثل صحبت یک نفر درباره خودش با ارزش 10 واحد، حدود 1000 واحد انرژی روانی صرف وتمام شخصیت خودرا درگیر آن پدیده می کند، ساعتها وبلکه روزها به آن فکرمی کند، کارهای دیگر او تحت تاثیر آن حرف قرارمی گیرد ودرآخرنوعی کوفتگی وخستگی روانی وجسمی عاید وی می شود. بروز رنج روانی دراین فرد بدلیل سرمایه گذاری انرژی روانی بیش ازارزش پدیده است. با یک جمع وتفریق می توان دریافت که این شخص 990 واحد انرژی روانی خودرا که باید درموقعیتهای مهم به کارگیرد، هدرداده است. به هدررفتن انرژی روانی موجب ایجادپاسخها ی عاطفی هیجانی نامناسب مثل افسردگی ، خلق ناخوش و اضطراب خواهدشد.

این موضوع درزمینه اجتماعی نیز صادق است. پدیده هایی درجامعه وجود دارند که خودآگاه وناخودآگاه وبدلیل شرایط اقتصادی واجتماعی نامناسب، انرژی زیادی راازانسان به سوی خود جذب می کنند ، درحالیکه ارزش واقعی آن پدیده ها درحدی نیست که مهم ترین انرژی دنیا را به هدر ببرند. ولی انسانها به ناچار وگاهی هم بدلیل عدم مهارت های ارتباطی واجتماعی وهمچنین عدم وجود فرایندهای مناسب قانونی واجتماعی ، با آنها مواجه می شوند وبرای حل آنها انرژی روانی زیادی را به هدر می دهند. این است که دردراز مدت افرادجامعه به سوی بداخلاقی، عصبانیت، افسردگی، بی اعتمادی وبدرفتاری سوق داده می شوند.

پدیده هایی چون بوروکراسی افراطی، ترافیک شلوغ، عدم بکارگیری الگوی ارتباط بین فردی، مشکلات اقتصادی، رفتارهای ضداجتماعی، عدم تسهیل اموراداری، اطاله های بی مورد درزمینه های اداری، دادرسی، خدماتی وحتی نظام سرمایه گذاری وازاین قبیل، پدیده هایی هستند که میزان زیادی ازانرژی روانی را ازآحادجامعه مصرف می کنند که باارزش آنها مطابقت ندارد. به همین دلیل است که سطحی از بهداشت روانی درجامعه ما به چشم می خورد که با معیارهای سلامت روان وآرامش فردی واجتماعی تناسب ندارد و درصورت تداوم وعدم کنترل پدیده های انرژی زدا، فسردگی، فشردگی، بدرفتاری های افراد درجامعه بیشترخواهد شد. به همین دلیل خوب است اگربه اصلاح الگوی مصرف می پردازیم، به همه جنبه های فرهنگی ، سلامت، بهداشت روان وتربیتی آن نیز درکنار موارداقتصادی توجه کنیم.

چگونه می‌توان اطلاعات هارد دیسک را برای همیشه پاک کرد

زمانی که قصد پاک کردن اطلاعات از روی هارد دیسک را دارید، ممکن است برخی برنامه ها یا اطلاعات حیاتی از بین بروند با این کار دیگر نمی توان بعضی برنامه ها را اجرا کرد همچنین مشکل دیگری که در پاک کردن اطلاعات وجود دارد زمانی که شما قصد دارید اطلاعاتی را پاک کنید، اگر هارددیسک شما دست یک متخصص کامپیوتر باشد، می تواند با ترفندهایی تمام اطلاعات پاک شده را بازیابی کند.
این مشکل گاهی چنان جدی است که برخی به فکر از بین بردن هارد دیسک می افتند تا اطلاعاتشان به دست فرد دیگری نرسد.
برای حل این مشکل محققان راهکاری ارائه کردند که در آن از روش پرتوالکترونی برای از بین بردن دائمی اطلاعات کامپیوتری استفاده می شود.
پردازش با پرتو الکترونی (e-beam) روشی است که در آن از الکترون با انرژی بالا برای دستکاری ذره استفاده می شود، در این روش با بمباران الکترونی، ماده مورد نظر یونیزه می شود.
محققان موسسه جرجیا روش نگارش با پرتو الکترونی ارائه کردند که با استفاده از آن می توان کربن را روی سطح گرافن قرار داد، آنها این روش را لایه نشانی تحریک شده با پرتو الکترونی متمرکز نامیدند، این روش نوعی لیتوگرافی بهبود یافته است.
در این روش با تغییر سطح انرژی، زمان تابش و محل پرتوالکترونی می توان نرخ رسوب لایه روی سطح را تنظیم کرد و در نهایت فرآیند نگارش روی سطح را با کنترل انجام داد. پرتو الکترونی معمولا با استفاده از شتاب دهنده الکترونی ویژه روی سطح اعمال می شود.
با این روش می توان ادوات الکترونیکی گرافنی که اطلاعات روی آن قرار گرفته را دستکاری کرد، به طوری که هم می توان روی سطح اطلاعات را نوشت و هم می توان سطح را تغییر داد، برای مثال می توان پیکربندی سطح را به دلخواه تغییر داد.
امنیت اطلاعات همیشه برای برخی سازمان ها از اهمیت بالایی برخوردار بوده است. این فناوری می تواند برای ساخت تجهیزات از بین برنده اطلاعات استفاده شود.
نتایج این پروژه در قالب مقاله ای با عنوان Dynamic modulation of electronic properties of graphene by localized CO doping regulating focused nucleus lamp prompted deposition در نشریه Nanoscale منتشر شده است.

5656

 

6 ماه پس از ترک تحصیل مشمولان فرصت اعزام دارند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، کاربری در صفحه مشکلات مردم نوشته است: “من ترك تحصيل كردم و حالا سوالم این است کی بايد  را براي خدمت سرباز اقدام کنم؟”

در این زمینه روابط عمومی سازمان نظام وطیفه پاسخ داد: اين دسته از افراد پس از رسيدن به 18 سالگي تمام، شش ماه مهلت دارند كه خود را معرفي كنند در غير اين صورت وارد غيبت مي‌شوند مگر اينكه در مهلت شش ماه، در دانشگاه قبول شده و وارد دانشگاه شوند.

 

 

46232

وضع تعلیم و تربیت و مشکلات آن

مطالبی هم که معمولاً درباره آموزش و پرورش گفته می‌شود، حرفهای مشهور و معمولی است و گره‌ای از مشکل ما نمی‌گشاید. ما به یک تحول اساسی در نظام اداری و آموزشی نیاز داریم. البته به‌درستی نمی‌دانیم این تحول چه می‌تواند باشد. اندیشیدن به آن هم آسان نیست؛ البته تا وقتی به آن نیندیشیده‌ایم، ایجاد تغییرات جزئی و تدابیر موقتی گرچه گاهی ضرورت پیدا می‌کند، اثر عمیق و پایدار ندارد.

من استاد تعلیم و تربیت نیستم که از مسائل و احکام و قواعد این علم چیزی بگویم و به این جهت سفارش و پیشنهادی هم ندارم. اشاره‌ام در این نوشته به مشکلات اساسی تعلیم و تربیت در جهان و در کشور خودمان است. این مشکل وقتی روشن می‌شود که با سادگی و صفا از خود بپرسیم: مدرسه را برای چه می‌خواهیم؟ و در آنجا چه می‌آموزیم؟ و حاصل این آموختن چیست؟ و فرزندانمان چه مقدار از آن آموزش‌ها را فرا می‌گیرند و نگاه می‌دارند؟ و بالاخره آیا مدرسه صرفاً مقدمه و شرط ورود بعضی از بیرون‌آمدگانش به دانشگاه است؟ یا سر و کار و پیوندی هم با زندگی دارد؟

۱- معلمی گرچه شغل است و همیشه شغل بوده است، با شغلهای دیگر تفاوت دارد. اگر «شغل» کاری باشد که در مدت معین برای گرفتن مزد معین انجام می‌شود، بعضی کارها چیزی جز شغل نیستند و بعضی دیگر بیش از یک شغلند. یکی از آنها معلمی است که غایتش نمی‌تواند صرفاً مزدگیری باشد؛ چنان که در قدیم، معلمان کمتر مزد می‌گرفتند. حتی افلاطون و ارسطو سوفسطاییان را ملامت می‌کردند که چرا در ازای تعلیم، مزد می‌گیرند و مقام علم را تا حد کالای قابل خرید و فروش پایین می آورند! و مگر در آیین ما علم‌فروشی مذموم نیست؟

ولی به هر حال اکنون معلمی شغل است و قاعدتاً باید از شغلهایی باشد که شاغلانش از آن رضایت دارند و بعضی از معلم‌ها به شغل خود مباهات می‌کنند. (اگر امروز معلم از کار و شغلش ناراضی است، باید خللی در نظم زمان روی داده باشد و چیزها از جای خود جدا شده باشند) به هر حال شغل معلمی از قدیم از اشرف مشاغل بوده است و مگر نه اینکه خدا در کتاب مبین تعلیم را به خود نسبت داده است؟ او آغاز علم است و با تعلیم اسماء، زبان و استعداد و امکان فراگرفتن علم و رسیدن به مراتب آن را در ما به امانت نهاده است؛ یعنی اگر تعلیم الهی نبود، هیچ تعلیمی ممکن نمی‌شد؛ چنان که موجودات زمینی و آسمانی که از این نعمت و موهبت بهره‌مند نشده‌اند، علم هم ندارند.

آدمی تنها موجودی است که استعداد و توانایی آموختن پیدا کرده است و همواره در عالم انسانی همه به درجات معلم بوده‌اند و چیزی ‌می‌آموخته‌اند و می‌آموزند، البته همه شغل معلمی ندارند. نه فقط پدران و مادران بدون قصد و نیت و توقع اجر و مزد به فرزندان خود گفتار و رفتار و آداب می آموزند، بلکه انبیا و اولیا و شاعران و متفکران و حکیمان نیز آموزگار همه آدمیان یا بسیاری از آنانند و بی‌مزد و منت آنان را تعلیم کرده‌اند و می‌کنند. اینها شغل معلمی نداشته‌اند. تعلیم رسمی و شغل معلمی از زمانی پدید آمده است که کسانی مظهر و صاحب حکمت و علم و ادب شده و آنها را در کتابها گرد آورده‌اند. با این تحول آموزش نیز باید به صورت نیاز درآمده باشد.

مع‌هذا شغل معلمی در قدیم با شغلی که ما امروز داریم، تفاوت داشته است. کنفوسیوس و افلاطون و ارسطو مدرسه داشتند؛ اما آنها مدرسه بنیاد نکردند که سودی عایدشان شود. آنها حرفها و درسهایی برای گفتن و آموختن داشتند و شاگردان شایسته را بر می‌گزیدند تا به آنها حکمت و فلسفه و دانش و تدبیر بیاموزند. در کشور ما هم تا چندی پیش، کسانی مدرسه و مکتب‌خانه داشتند و در ازای درسی که می‌دادند، مزدی اندک می‌گرفتند. البته معلمان مراتب داشتند و آنها که در مرتبه والای تعلیم بودند، مزد نمی‌گرفتند؛ اما در دوره جدید و در زمان‌های اخیر، کار علم و معلمی تقریباً یکسره به شغل مبدل شده و معلمان مثل همه مردم بیشتر برای تأمین معاش کار می‌کنند (درباره وضع تعلیم و تربیت و کار معلمی و زندگی معلمان گفتنی‌هایی هست که اکنون اینجا مجال گفتنش نیست).

در نظام زندگی کنونی که آموزش همگانی شده و چرخ زندگی مردم بر مدار علم می‌گردد، معلمی نمی‌تواند شغل نباشد. در چنین وضعی پیداست که مردمان هم معلمی را شغلی در عداد شغلهای دیگر به شمار آورند. اکنون نه فقط معلمی، بلکه پژوهش علمی هم شغل رسمی شده است!

مع‌هذا دانش و دانش‌آموزی نسبتی با جان ما آدمیان دارد که در شغل صرف منحل نمی‌شود و اگر چنین شود، علم و تعلیم به خطر می‌افتد. کاش می‌توانستیم به این نکته بیشتر فکر کنیم و به حفظ حرمت تعلیم و معلم بیشتر بیندیشیم! برای توضیح مطلب شاید یادآوری یک نکته تاریخی مفید باشد: یونانیان کار را خوار و عین مشقت و در شأن بردگان می‌دانستند. در مدینه‌های یونانی و مخصوصاً در آتن، کار متعلق به خانه بود. بردگان در خانه کار می‌کردند و اهل مدینه‌های یونان از دسترنج آنان می‌خوردند؛ اما آنها که آزاد بودند، کار نمی‌کردند و صرفاً وظایف مدنی خود را انجام می‌دادند و در کار اداره مدینه و در دفاع از وطن سهیم بودند. لفظ «اکونومیا» (oeconomia) که امروز معنی «اقتصاد» دارد، در اصل به معنی «تدبیر منزل» است.

در تقسیم‌بندی علم متقدمان، تدبیر منزل که از جمله علمهای عملی بود، به دستور عمل و کار و زندگی در خانه اطلاق می‌شد. اکنون شغل و کار و زحمت که در مدینه یونانی به خانه تعلق داشت، به جامعه آمده است و کار، دیگر کار در خانه نیست، بلکه همه معمولاً در بیرون از خانه برای زندگی کار می کنند. اصلاً در دوران جدید ماهیت کار تغییر کرده و کار در زمره عناصر «سیاست» قرار گرفته است.

به هر حال اگر در نزد یونانیان کار خوار بود، جهان جدید به کار اهمیت داد تا آنجا که کسانی آن را شرط و حافظ «آدمیتِ» انسان دانسته‌اند. کسانی مثل مارکس هم با تصدیق نسبت میان کار و ذات آدمی، دیدند و دریافتند که در سرمایه‌داری مشقت بردگان به کار آزاد و آزادی‌بخش مبدل نشد و کار به مقام حافظ ذات آدمی نرسید و کارگران را با خود بیگانه ‌کرد و اکنون معلوم شده است که این با خود بیگانگی اختصاص به کارگران ندارد، بلکه در کار اداری و حتی علمی هم وارد شده‌ است!

با وجود این هنوز می‌توان میان کارها تفاوت قائل شد. کارهایی هست که صرف «شغل» است و کارهایی که هم شغل است و هم نسبتی با «فضیلت» دارد. اگر کار معلمی که در اصل فضیلت بوده است، به شغل محض و وسیله‌ای برای نان خوردن تبدیل شده است، و به عبارت دیگر شرایط کنونی آن را تا حد شغل محض پایین آورده است، هنوز مردمان در عمق جان خود علم و تعلیم را گرامی و بزرگ می‌دارند.

وقتی حکیم چینی کنفسیوس مدرسه داشت و تعلیم می‌کرد، می‌گفت: «من به کسانی درس می‌دهم که از ایشان چیزی بیاموزم!» یعنی من با تعلیم، خود و دیگران را تربیت می‌کنم. در زمان ما نه مدرسه‌ای مثل مدارس لائوتسه و افلاطون و ارسطو و حوزه‌های قرون اولیه اسلامی وجود دارد (این سخن به معنی انکار فضیلت‌های استثنایی که هنوز در بعضی حوزه‌ها و مدرسه‌ها برای علم قائلند، نیست) و نه باید در سودای آن باشیم. زمانة ما زمانه کاری است که هرچند با مشقت بردگان یکی نیست، صفت کم و بیش «بیگانه‌کننده» و «بیگانه‌شده» دارد! در شرایط کنونی مردم باید کار کنند. آموزش هم کار و شغل است؛ یعنی مردم ناگزیرند که برای گرداندن چرخ زندگی مهارت‌هایی را بیاموزند تا از عهده وظایف عضویت در جامعه جدید برآیند.

درس مدرسه امروز هم درس زندگی و شغل و معاش است. این درس حقیقتاً با درس جان تفاوت دارد. امثال من که به فلسفه مشغولیم، خوب است قدری از هوا و فضایی که فکر می‌کنیم در آن معلم کار خدایی می‌کند و حکمت می آموزد، بیرون آییم و زمان خود را دریابیم. مدرسه و دانشگاهِ این زمان برای تدریس و تعلیم حکمت به وجود نیامده است. مدرسه‌ها و دانشگاه‌ها دیگر سر و سرور جامعه هم نیستند و اگر باشند، صرفاً از آن روست که «علم» عین «قدرت» و «نظم‌بخشی» است و با آن، نظم و بی‌نظمی جهان و جامعه تنظیم می‌شود و به صورت علم درمی‌آید. در زمان‌های پیش از تجدد، نظام‌های زندگی از ثبات نسبی برخوردار بود و چرخ زندگی بر مدار سنن و قواعد موروثی می‌گشت. آدمیان هم خود را مأمور صورت‌دادن و نظم بخشیدن به جامعه و زندگی نمی‌دانستند، بلکه بر وفق نظم زندگی می‌کردند. در جامعه جدید در عین پیروی از نظم، نظم را باید بازسازی و حفظ کرد. این بازسازی و حفظ نظم تا حدودی که ممکن است، با علم و پژوهش صورت می‌گیرد.

در ابتدای تاریخ تجدد که طرح ساختن جهان می‌بایست اجرا شود، فلسفه و علوم ریاضی و فیزیک بسط پیدا کردند و زمانی که بازسازی و مخصوصاً حفظ و نگاهداری نظم جامعه جدید پیش آمد، علوم انسانی و اجتماعی پدید آمدند. اکنون دیگر کار مدرسه صرف آموختن دانش نظری نیست و به گروه‌ها و طبقات اجتماعی خاص هم تعلق ندارد؛ مدرسه و دانشگاه کار و وظیفه خاص خود را در نسبت با دیگر شئون جامعه انجام می‌دهند. مدرسه جزئی از جامعه جدید نیست، بلکه شأنی از آن و آیینه و مظهر آن است. چنان که در مدرسه و دانشگاه همه شئون زندگی صورت علمی و انتزاعی پیدا می‌کنند و البته این صورت انتزاعی از آن حیث که نسبت و مناسبتی با علم و معرفت همه زمان‌ها و تاریخ‌ها دارد، هنوز از حرمت و شرفی که علم در قدیم داشته است، بی‌بهره نیست.

پس حرمت مدرسه و دانشگاه و تعلیم از دو حیث است و این دو حیث در واقع از هم جدا نیستند: یکی اینکه مدرسه و دانشگاه محل علم است و علم از شرف ذاتی برخوردار بوده و هنوز هم کم و بیش این شرف را حفظ کرده است؛ وجه دوم این است که لازمه تاریخ داشتن آدمی، زبان داشتن و آموزش پذیر بودن اوست. آدمی چون زبان و استعداد علم و طلب حقیقت دارد، می‌تواند فرهنگ و تاریخ داشته باشد؛ ولی این معنی نباید ما را از اینکه علم در نظام جامعه جدید شأن و صورتی دیگر پیدا کرده و در همه‌ جا و همه کار دخیل شده است، غافل سازد. علمی که همه‌کاره است، پدیدآمدن سازمان‌های بزرگ آموزش را اقتضا می‌کند و در این سازمان‌ها نه فقط صاحبان مشاغل تربیت می‌شوند، بلکه تعلیم علم هم به شغل بزرگ مبدل می‌شود و مگر ما دانشگاهیان هر کدام علمی را که در آن کم و بیش تخصص داریم، تعلیم نمی‌کنیم و اعتبار علم به این نیست که سودمند است و زمان به آن نیاز دارد؟

اینکه استادان و دانشجویان در دانشگاه مشغول آموزش و پژوهشند و با وجود این، گاهی دانشگاه‌ها بخصوص در جهان توسعه‌نیافته با زندگی مردم و جامعه نسبتی ندارند، نباید ما را از این معنی غافل سازد که شأن و صفت اصلی علم جدید و دانشگاه، کارسازی در جامعه است؛ به این جهت دانشگاه حتی اگر به علم نظری بپردازد، غایتی جز کارسازی در زندگی و جامعه ندارد. عربها که یونیورسیتی را «جامعه» ترجمه کردند، حق داشتند؛ زیرا این مرکز علمی در نسبت با جهان و جامعه و زندگی به علم، وحدت می‌بخشد و این وحدت می تواند مثال وحدت در جامعه باشد؛ به این معنی دانشگاه مثال جامعه جدید است و در عین حال به آن سامان می‌دهد و بعضی نیازهایش را برطرف می‌کند.

به این نکته هم توجه کنیم که در واژه یونیورسیتی (University) چیزی از دانش و علم پیدا نیست. اگر در مدرسه «لوکائونِ» ارسطو یا «آکادمیِ» افلاطون علم را غایت می‌دانستند، اکنون علم و جامعه به هم پیوسته و با هم ملازمت پیدا کرده‌اند؛ ولی اگر هنوز در نظر ما معلمان، قبول این معنی که علم در عداد امور دیگر قرار دارد، چندان خوشایند نیست و معلمی را شغلی در ردیف شغلهای دیگر نمی‌دانیم، حرمت معلمی را در دل حفظ کنیم، اما خود را برتر از دیگران بینگاریم و بدانیم که این حرمت از جهت شرفی است که برای علم به یادگار مانده است و همین است که نمی‌گذارد علم را صرفاً وسیله بدانیم.

۲ـ در زمان جدید ماهیت علم تغییر کرده است. علم جدید علم تکنولوژیک است و آن را با ملاک و میزان «اخلاق» و «فضیلت» نمی‌توان و نباید سنجید. در علم و مدرسه جدید هم البته مراتب هست؛ اما این مراتب بر حسب کارکرد و کاربرد تعیین می‌شود. در یک مدرسه ممکن است صرفاً مهارت‌های شغلی بیاموزند و در مدرسه دیگر، حکمت و شعر و معرفت تدریس شود. معلم‌ها هم به اعتبار اینکه چه درسی و چگونه تعلیم می‌کنند، مراتب دارند.

من ۵۰ سال پیش‌ مقاله‌ای ترجمه کردم که نمی‌دانم کجا چاپ شد. مقاله را یکی از صاحب‌نظران لهستانی نوشته بود. در آن نویسنده بیشتر به سلسله مراتب ارزش‌ها در زمان کنونی نظر داشت و معتقد بود که بالاترین ارزش‌های اجتماعی، ارزش اداری است و به این معنی پرداخته بود که معلمی در زمان ما به شغل مبدل شده و در سلسله مراتب شغلها، مرتبه‌ای پایین تراز مشاغل اداری دارد. مع‌هذا متذکر بود که معلمی فقط شغل نیست و هرچند در جامعه جدید مقام سابق را ندارد، اما هنوز ـ و شاید همیشه ـ باید دائر مدار نظم و صلاح (و گاهی نیز فساد) زندگی باشد.

در آن مقاله معلمان به طور کلی به دو گروه تقسیم شده بودند: یکی معلمانی که معلومات و اطلاعات لازم را می‌آموزند و نتیجه آموزش آنها را می‌توان اندازه گرفت، و دیگر معلمانی که ذوق علم و حقیقت را در وجود متعلّمان برمی‌انگیزند. تعداد این معلمان اندک است و مجال هم برای آنها باز و آزاد نیست. البته وقتی در دانشگاه‌ها حتی برای درسهای دوره دکتری سرفصل‌ معین می‌کنند و همه استادان موظف می‌شوند که مطالب مقرر را بیاموزند (و به وظیفه عمل کنند)، بحث و تحقیق و برانگیختن ذوق علم چه جایی می‌تواند داشته باشد؟

ظاهراً متوجه نیستیم که پیش گرفتن این شیوه از کدام مبانی و اصول و از چه تلقی نسبت به علم برمی‌آید و با آن چه بر سر علم و تعلیم می‌آید! اگر استاد دوره دکتری در تعلیم هر درس باید مطالب محدود و معین بیاموزد و سرفصل درسهایش معین است، چگونه شاگردانش به مرتبه اجتهاد برسند؟ البته دانشگاه باید برنامه داشته باشد؛ اما تعیین سرفصل و محدود کردن درس و بحث چیز دیگری است. این وضع هر چه باشد، کمک می‌کند که معلمی تا حدّ مشاغل و شغل‌های صرفاً تأمین کننده نان بخور و نمیر تنزل یابد! معلم اگر نمی‌تواند درس بدهد، جای تأسف دارد؛ اما اگر دانایی و توانایی معلمی دارد و در کار تعلیم امساک کند، به علم ظلم کرده است. در آیین‌ ما نیز ضنّت در علم مذموم است؛ اما عیب بزرگتر تعیین سرفصل این است که اگر نگوییم هیچ کس در هیچ جا آن را رعایت نمی‌کند، به‌ندرت رعایت می شود و این خود در کار آموزش، دشواری اخلاقی پدید می‌آورد و به اعتبار مدیریت و مقررات آسیب می‌رساند.

گروه دیگر معلمانی هستند که شاید معلومات چندان نیاموزند؛ اما شوق دانستن و طلب در وجود دانشجو ایجاد می‌کنند و او را مستعد آموختن می‌کنند تا خود به دنبال علم برود. معلمان مؤثرتر این گروه‌اند، هرچند که آموزگاران توانا در تدریس مطالب درسی چون اثر کارشان آشکار است، در ظاهر قدر بیشتری دارند؛ اما اثر حقیقی و پایدار از آن معلمانی است که دوست‌داشتن علم را می‌آموزند و شعله طلب در جان جوانان می‌افروزند. اگر این معلمان نباشند، کار معلمان گروه اول کم اثر می‌شود و این نگرانی شاید به وجود آید که مبادا شوق و طلب علم در جامعه‌شان نباشد، ندانند که علم را در کجا باید به کار ببرند.

پیداست که بهترین معلمان آنهایی هستند که هر دو صفت را دارند؛ یعنی هم معلم برانگیزنده شوق و طلبند و هم خوب تدریس می‌کنند. با ذکر این نکته، به یاد استاد شهید مطهری افتادم. آقای مطهری هر دو صفت را داشت. به تمام معنا معلم بود. ایشان توانایی آن را داشت که مطالب مشکل را با روشن‌ترین بیان ممکن به شاگردان خود بیاموزد و البته با تعلق خاطری که خود به علم و تفکر داشت، می‌توانست اسوه‌ای برای شاگردان خود باشد. به هر حال بلندی مرتبه تعلیم، به کمال و استکمالی که از آن برمی‌آید، بازمی‌گردد. معلم‌ها همواره درسهای معین را می‌آموخته‌اند. اکنون هم مدرسه برنامه معین و درسهای معلوم دارد. تفاوتی که درس این زمان با زمان‌های پیشین دارد، این است که اکنون درسها را باید با نیازها و امکان‌های جامعه و با سیر پیشرفت آن متناسب و هماهنگ کرد و این کار دشواری است که در این اواخر در همه جا و از جمله در کشور ما دشوارتر شده است.

۳ـ در اروپا از همان آغاز رنسانس، مسئله تعلیم و تربیت برای دنیای جدید (یعنی دنیایی که ساختنش شروع شده بود)، در عداد مسائل عمده قرار داشت. برنامه مدارس هم بر اساس اصول و با توجه به مقتضیات پیشرفت تاریخی تدوین می‌شد و هر وقت لازم می‌دانستند، در آن تجدید نظر می‌کردند. نمی‌دانیم وقتی ما مدرسه جدید بنا کردیم، تا چه اندازه در تدوین برنامه‌اش تأمل و تحقیق کردیم و گرفتار چه ملاحظاتی بودیم. امیرکبیر در طراحی برنامه‌های دروس دارالفنون اندیشناک بود که مبادا درسهایی در برنامه بیاید که با مخالفت مواجه شود و همین رعایت ملاحظات، تا حدودی مانع پیشرفت کار شد و بالاخره بر سر دارالفنون همان آمد که امیر نگرانش بود. بعدها برنامه‌های درسی دبیرستان و دانشگاه را بیشتر از برنامه‌های مدارس فرانسه و امریکا اقتباس کردند و اگر تصرفی در برنامه‌ها شد، تصرف کمّی بود.

در طی یکی دو قرن اخیر در اروپا و امریکا درسها را تغییر مدام می‌دادند؛ ولی ما همه درسها را در هر پایه حفظ می‌کردیم و هنوز هم در مدارس راهنمایی و دبیرستان‌های ما همه درسهایی که از اوایل قرن بیستم در مدارس کشورهای مرجع بوده، در برنامه هست! گویی این اصل مسلم را در نظر داریم که هر چه بیشتر بیاموزیم و بدانیم، بهتر است، پس چرا همه چیز را نیاموزیم؟ هر چه بیشتر دانستن خوب است، به شرط آنکه از اصل اعتدال و نگه‌داشتن اندازه خارج نشویم. ما کمتر فکر کرده‌ایم که چه بیاموزیم و چه مقدار و کی و کجا بیاموزیم؛ زیرا تلقی‌مان از درس و مدرسه تلقی قدیم بود و در مدرسة متعلق به جهان جدید و جایی که برای پرورش سازندگان نظم تجدد به وجود آمده بود، از اصول سابق پیروی می‌کردیم.

در یکی دو دهه اخیر کوشش بزرگی شد که نظام آموزشی را از بنیاد تغییر دهند، اما کوشش‌ها به ثمر نرسید؛ زیرا برنامه آموزش و پرورش از برنامه توسعه جدا نیست و باید در متن برنامه توسعه جایی داشته باشد. اما وقتی برنامه توسعه وجود ندارد، برنامه مدارس هم همان می‌ماند که بود و اگر تغییری در آن داده شود، بیشتر به مقتضای ملاحظات و بر حسب سلیقه‌های غالباً سیاسی است.

ما در اقتباس علم جدید، میزان و ملاکی نداشتیم. در زمانی که فراگرفتن علم جدید را آغاز کردیم، در اروپا علوم انسانی تازه پدید آمده بود و در باب نظم جدید و ناسازگاری‌ها و تعارض‌های ناشی از تحول و پیشرفت مطالعه می‌کرد. در آن زمان ما رغبت و نیازی به آن علوم نداشتیم و آنها به کارمان هم نمی‌آمدند؛ زیرا در جامعه ما تحولی به وجود نیامده بود. پس طبیعی بود که علم محدود به مطالب کتاب‌های درسی باشد. ما تألیف کتاب در علم جدید را با نوشتن کتاب‌های درسی آغاز کردیم. اولین کتاب‌های جدید ریاضی و فیزیک و شیمی و تاریخ طبیعی و اقتصاد و حقوق کتاب درسی است. این کتاب‌ها غالباً و معمولاً ترجمه کتاب‌های درسی اروپایی یا اقتباسی از آن کتاب‌ها بود.

توقعی جز این هم نمی‌توان و نباید داشت؛ زیرا ما که در آن علوم آغازکننده و پژوهشگر نبودیم، پس ناگزیر می‌بایست به کتاب‌های درسی‌شان رجوع کنیم و درس بیاموزیم و هنوز همچنان به این درس‌آموزی ادامه می‌دهیم، با این تفاوت که آن روز فکر می‌کردیم چیزی را که نداریم و لازم است داشته باشیم، از اروپا می‌گیریم و امروز احیاناً می‌پنداریم که کارها را به اقتضای پیشرفت علم و نیازهای کشور سامان می‌دهیم. البته رعایت اقتضای پیشرفت و توجه به امکان‌ها و نیازهای کشور لازم است، اما تا وقتی به ظاهر علم و تکنولوژی در جهان و به ظاهرترین نیازها نظر داریم، رعایت مقتضیات نمی‌تواند صورت ‌گیرد. ظاهر پیشرفت علم و تکنولوژی را همه گروه‌های مردم روز به روز حس می‌کنند؛ زیرا توسعه علم و تکنولوژی در مرحله‌ای وارد شده است که اثرش بلافاصله به همه جهان می‌رسد و این توسعه نیازها را هم معین می‌کند.

۴ـ نیاز ما چیست و چه امکان‌هایی برای عمل و اختیار داریم؟ نیاز مردم جهان را معمولاً آخرین دستاوردهای تکنیک معین می‌کند و نزدیکترین و پردامنه‌ترین امکان‌ها هم مصرف آنهاست. به این جهت اندیشیدن به برنامه آموزش و تربیت معلم و شغل معلمی و آینده علم صرف نظر از اینکه دشواری‌ها دارد، کم کم از اهمیت می‌افتد. ما هزاران پزشک و مهندس و شیمیدان و فیزیکدان و… در کشور و در خارج از کشور داریم؛ اما نمی‌دانیم چند دانشمند صاحب‌نظر در تعلیم و تربیت داریم. در این صورت طبیعی است که اگر باید به مسائل آموزش و پرورش هم بیندیشیم، ناگزیر کسانی از میان همان هزاران دانشمند باید به آن بپردازند. اینکه پزشکان و مهندسان و ریاضی‌دانان به کار آموزش و پرورش اعتنا و اهتمام کنند، یک غنیمت است (و مگر نه اینکه طرح انقلاب آموزش در فرانسه را فیزیکدان فرانسوی پل لانژون هدایت می‌کرد؟) ولی وقتی در میان اینها دانشمندان علوم انسانی و صاحب‌نظران تعلیم و تربیت نباشند، باید پرسید که اینها چرا حضور ندارند؟

اگر در کشور مسائل اجتماعی و فرهنگی و آموزشی داریم، اما دانشمند و پژوهشگر علوم انسانی و تعلیم و تربیت نداریم، بی‌فکری و قصور کرده‌ایم؛ و اگر داریم و دخالت نمی‌کنند یا رغبت و مجال مداخله ندارند، از آنها بپرسیم که چرا به مهمترین مسائل کشور بی‌اعتنا هستند؟ وقتی چنین است، قهراً مسائل آموزش و پرورش هم پوشیده‌تر می‌شود. آنچه اکنون اینجا و آنجا و حتی در محافل اهل فضل و دانش به نام مسائل آموزش و پرورش مطرح می‌شود، دردها و ابتلاهای سازمان آموزش و پرورش است و نه مسائل آموزش و پرورش؛ مثلاً می‌گویند: «حقوق معلم کم است» و «تربیت معلم سر و سامانی ندارد». بعضی همکاران من نیز در فرهنگستان به‌درستی گفته‌اند که باید نگرش عمومی نسبت به آموزش و پرورش تغییر کند و…

اینها مسائل آموزش و پرورش نیست و اگر مسئله باشد، مسئله جامعه و سیاست و توسعه است. مسئله آموزش و پرورش با افزایش حقوق معلمان ـ که البته امر لازمی است و باید در اولویت کار دولت باشدـ حل نمی‌شود. سر و سامان نداشتن تربیت معلم هم از آن روست که تکلیف تعلیم و تربیت معلوم نیست! و تا این تکلیف معلوم نشود، چگونه می‌توان تربیت معلم را اصلاح کرد؟ اما مسئله مهم نگرش عمومی نسبت به آموزش و پرورش جای بحث بیشتر دارد. برای اینکه این توجه کارساز باشد، باید بدانیم که نگرش موجود چیست و ما چگونه به آموزش و پرورش نگاه می‌کنیم و چه تلقی‌ای از آن داریم؟

من پاسخ درستی ندارم که به این پرسش بدهم و نمی‌دانم آیا در کشور ما هیچ پژوهشی در این باب شده است یا نه. اگر کسی بگوید که ما در آموزش و پرورش جدید از اروپا و امریکا پیروی کرده‌ایم و کارها را بر مبنایی خاص بنا نکرده‌ایم، حرفی ندارم که به او بزنم. با ‌آنکه کوشش‌های بنیانگذاران و استادانم را نادیده نمی‌گیرم، در نظر ظاهر، این آموزش و پرورش حاصل جمع و انباشت صد و پنجاه سال تقلید با چاشنی بعضی بصیرت‌های کوچک باشد! سازمان‌ آموزش و پرورش ما خود حجیم و سنگین و فربه شده است، نه اینکه آن را با نظارت بزرگ کرده باشند، حتی بر رشد کمّی‌اش هم کمتر نظارتی اعمال شده است. مع‌هذا اگر کسانی هستند که نگرشی در آموزش و پرورش سراغ دارند، خوب است که آن را به شرح بگویند تا اولاً به وضع موجود خودآگاهی یابیم و ثانیاً بتوان عیبهای آن را بشناسیم و نشان دهیم و نفی کنیم؛ ولی نفی هر نگرش موکول به پدید آمدن نگرش تازه است. اگر می‌خواهیم نگرشی را تغییر دهیم، چه نگرشی را می‌خواهیم به جای نگرش موجود بگذاریم؟ اگر پاسخ این پرسش را نمی‌دانیم، از تغییر نگرش حرف نزنیم تا مبادا حرفی از سنخ مشهورات و شعارهای غیرعملی گفته باشیم. نگرش با درک مسائل حاصل می‌شود. طرح کلی‌ترین مسائل آموزش و پرورش هم چندان دشوار نیست، به شرط اینکه ساده باشیم و ساده حرف بزنیم و نترسیم که بگویند طرح این پرسش‌ها در شأن دانشمندان نیست! اولین پرسش‌های ساده آموزش و پرورش اینهاست:

ـ مدرسه چیست و چرا هست؟

ـ در مدرسه چه چیزها و به چه کسان و برای چه مقصودی می‌آموزند؟

ـ معلمان کیستند و از کجا آمده‌اند؟

ـ آیا مدارس به نتیجه‌ای که می‌خواهند، می‌رسند و آدمهایی را که باید پرورش دهند، بار می‌آورند؟

مشکل این است که پاسخ‌دادن به این پرسش‌های ساده آسان نیست، بخصوص که چون پرسش‌ها ساده است، همه گمان می‌کنند که پاسخش را می‌دانند و حرفهای معمولی خود را راه حل مسائل می‌انگارند! کسی که می‌خواهد به این پرسش‌ها پاسخ بدهد، اگر به وصف «مدرسة موجود» اکتفا کند، به پرسش پاسخ نداده است. این وصف در صورتی به کار می‌آید که صورتی از «مدرسه مطلوب» را در نظر داشته باشیم، یا درست بگویم: وقتی می‌خواهیم با تأمل به پرسش «مدرسه چیست و چرا هست»، پاسخ دهیم، چه بخواهیم و چه نخواهیم، مدرسه مطلوب باید در نظرمان باشد. وصف مدرسه مطلوب هم با نظر به پاسخ‌هایی که به پرسش‌های «چه می‌آموزیم و به که می‌آموزیم و کیستیم که می‌آموزیم» میسر می‌شود؛ ولی پرسشی که کمتر مطرح می‌شود، این است که «چه و چه اندازه باید آموخت؟»

درسهایی هست که بر وفق ارزش‌های زمانه مهم است و آنها «درسهای مقدم» اند. مسلماً این درسهای مهم را باید آموخت؛ اما کودکان و نوجوانان و جوانان ظرفهای آماده‌ای نیستند که این درسهای آماده را در آنها بریزیم، بلکه آنها با آموزش و در حین آموزش ساخته می‌شوند و درس هم با آنها درس می‌شود. آدمی موجود جامع است و در پرورش و تعلیم او نیز باید جامعیتش منظور باشد. اگر به این مسائل فکر نکنیم و بخواهیم صرفاً از طریق تأمین بودجه و اصلاح موضعی اموری مثل تربیت معلم و افزودن و کاستن این یا آن درس و… (که همه اینها در حد خود لازم و مهم است)، مسائل آموزش و پرورش را حل کنیم، راه به جایی نمی‌بریم؛ زیرا اینها «مسائل» نیستند، بلکه «دردها» یی هستند که همه از آنها خبر دارند و علاجشان هم بسیار دشوار است؛ زیرا اینها فرع نتیجه‌اند و نه علت و مقدمه.

معلول و نتیجه را با حفظ شرایط آن چگونه می‌توان تغییر داد؟ این سخن توجیه وضع موجود نیست. بی‌تردید شأن معلم باید حفظ شود و مقامش محفوظ و محترم باشد و اگر خدشه‌ای به آن وارد شده است، باید با جستجوی راههای عملی و با پرهیز از اوهام و آرزوها، در تدارک آن کوشید. همه درسها را هم باید آموخت؛ اما این کارها را بدون چشم‌انداز روشن نمی‌توان انجام داد.

۵ ـ دانش‌آموزان وقتی به علم می‌رسند که راه آن را با کوشش ذهنی و طلب و پرسش پیموده باشد. ساختن و داشتن «مدرسة مطلوب» کاری نیست که به آسانی صورت گیرد، مع‌هذا اگر بخواهند آن را بسازند، ناگزیر باید ساختن آن را با «مصالح موجود» آغاز کنند و این آغاز کردن، موقوف به شناختن «نظم اجتماعی موجود» و «روابط و مناسبات غالب» و تلقی مردمان از «زندگی و امکان‌ها و توانایی‌های جامعه» و رسیدن به «توانایی ترک تقلید» و دل‌بریدن از گفتارها و کردارهای مشهور و رایج است.

من به عنوان یک دانشگاهی وقتی به وضع آموزش و پرورش نظر می‌کنم، درست نمی‌دانم که به جای آن طرح مسائل آموزش و پرورش، عیبهای مشهور سازمان آن را به متصدیان امر بگویم و نمک بر زخم آنان بپاشم. آنها می‌دانند حقوق معلم کم است و تربیت معلم مشکل دارد و مدام بر مشکلاتش افزوده می‌شود. ما بعد از دارالفنون و مدرسه سیاسی، بزرگترین مؤسسه آموزش عالی که تأسیس کردیم، مدرسه تربیت معلم بود («دارالمعلمین ‌عالی» که چندی بعد نامش «دانشسرای ‌عالی» شد).

اکنون تربیت معلم حتی رونق سابق را هم ندارد. در علم تعلیم و تربیت هم در طی صد سال اخیر چندان پیشرفتی نمی‌بینیم و متأسفانه در دهه‌های اخیر که نیاز به مدرسه و معلم بیشتر شد، حساب تربیت معلم از دست رفت! دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی هم که توسعه‌ یافتند، رشته‌های تحصیلی را با رعایت نیاز تأسیس نکردند و توسعه ندادند، بلکه این توسعه در غالب موارد از روی محاسبه و بر طبق برنامه نبود و اگر فایده‌ای داشت، این بود که عده‌ای از جوانان به جای اینکه کوچه‌ها و خیابان‌ها را گز کنند، به دانشگاه رفتند و ناگزیر چندین کتاب هم خواندند و گاهی نیز در درس استاد حاضر شدند.

نبودن مؤسسات آموزشی و پژوهشی تربیت معلم و کمبود استادان تعلیم و تربیت و بی‌اعتنایی به مباحث و مسائل فرهنگی و اجتماعی و تربیتی، نه علت نامساعد بودن وضع آموزش و پرورش، بلکه از جمله نشانه‌های وجود معضل در آن است. در این شرایط برای آموزش و پرورش نسخه نمی‌توان نوشت؛ آن هم نسخه‌هایی که از دهها سال پیش می‌نوشته‌اند و دارویش نایاب بوده و اگر گاهی دارو فراهم شده، درمان درد نبوده است.

من شصت و پنج سال پیش وقتی برای استخدام به وزارت آموزش و پرورش در خیابان اکباتان رفتم، جمعی از معلمان آنجا بودند و درخواست افزایش حقوق داشتند. در آن زمان حقوق و قدر معلمان کمتر از زمان کنونی نبود؛ یعنی شصت و پنج سال درخواست هیچ اثری نداشته است! البته خیلی بد است که معاش معلم مختل باشد؛ ولی حل مسائل آموزش و پرورش منوط به افزایش حقوق معلمان نیست. مشکل بزرگتری هم هست و آن اینکه افق آینده روشن نیست و نمی‌دانیم علم و تکنولوژی به کجا می‌رود.

در ابتدای تأسیس مدرسه جدید، هدف و غایت از تدریس و تعلیم در مدرسه را «پرورش کارمند» می‌دانستند؛ اما وقتی داشتن گواهینامه‌های مدرسه دیگر «مزایای قانونی» نداشت و آن هدف و غایت هم منتفی شد و مدرسه و مدرسه رفتن جزئی از عادات و رسوم ما شد که اگر تغییر هم در آن به وجود آمد، خود به خودی بود، یکی دو بار هم که کوشیدیم برنامه‌ها را اصلاح کنیم، چنان که انتظار داشتیم، نتیجه نگرفتیم. اکنون هم معلوم نیست که چگونه باید آموزش و پرورش را سامان داد. بخصوص که این مشکل، مشکل خاص ما نیست، بلکه همه جهان گرفتار آنند و ما که از آغاز با آن مشکل داشته‌ایم، پیداست که اکنون مشکلمان بزرگتر است.

در آموزش و پرورش ما صرف نظر از نداشتن برنامه مناسب آموزش، و نبود معلم آشنا با روش تعلیم، و نیز گرفتاری‌های معیشتی معلمان، درسها و مطالب کتاب‌ها شوق و ذوقی در نوجوانان و جوانان برنمی‌انگیزد و کتاب درسی مصیبتی شده است که گویا نمی‌خواهیم به آن بیندیشیم و شاید حق هم داریم؛ زیرا نه می‌توان از آن رهایی یافت و نه اصلاحش آسان است! البته دست روی دست نباید گذاشت و کار را از جایی باید شروع کرد. بخصوص که در نظر مردمان هم تدوین برنامه و تألیف کتاب درسی چندان مشکل نمی‌نماید.

آنها به صرافت طبع می‌گویند مسلماً زبان و تاریخ و مقدمات علوم را باید آموخت. از ابتدا هم مشکل بزرگ نبوده، بلکه به‌تدریج برای اینکه درس و مدرسه و کتاب را بهتر کنیم بر تعداد و حجم درسها افزوده و به تدریج وقت و اندازه را گم کرده‌ایم. به این جهت معلم دیگر کمتر می‌تواند ذوق طلب در دانش‌آموز برانگیزد و دانش‌آموز فرصت بیشتر برای آموختن آنچه دوست می‌دارد، نمی‌یابد. یکی از معایبی که در این مسیر پدید آمده است، توهم مهمتر بودن بعضی درسها و بی‌اهمیت بودن دروس دیگر است. با پیش آمدن این رقابت، ناگزیر بنا بر این شده است که محصلان وقتی از مدرسه بیرون می‌آیند، همه‌چیزدان باشند؛ پس همه چیز باید در برنامه و در کتاب‌های درسی بیاید!

چه فایده دارد که این همه درس در برنامه مدرسه بگنجانند و وقت و مال بیهوده صرف کنند و اکثریت محصلان چیزی یاد نگیرند یا بسیار کم یاد بگیرند؟ چرا فرزندان ما که بعد از دوازده سیزده سال از مدرسه بیرون می‌آیند، نوشتن درست چند سطر به زبان خود را یاد نگرفته‌اند؟ در مدارس ما محصلان پنج یا شش سال هر هفته چند ساعت زبان خارجی می‌خوانند؛ چرا نتیجه این آموزش به اندازه نتیجه زبان‌آموزی حاصل از یک ماه بازی با کامپیوتر نیست؟ برنامه کنونی شاید برای محصلان بسیار باهوش قابل تحمل باشد، ولی مخصوصاً به آنها باید امکان داد که خود در یادگیری فعال باشند و حق انتخاب داشته باشند.

این مسائل را یکی یکی نمی‌توان حل کرد. وضع تعلیم و تربیت و پژوهش و مقام معلم و مهاجرت دانشمندان مسائل به هم پیوسته‌اند و با اتخاذ تدبیرهای موقعی و موضعی رفع و حل نمی‌شوند، الا اینکه سهل‌انگاشتن مسائل و غفلت از دشواری‌ها و پیچیدگی‌ها، پناهی برای نیفتادن در دام نومیدی و بدبینی است؛ ولی به نظر نمی‌رسد که پناه بردن به غفلت بهتر از نومیدی باشد. اگر نومید کوشش نمی‌کند، غافل هم هر چه بکند، در اکنون می‌ماند و آن را تکرار می‌کند. نومیدی و غفلت مخصوصاً از این حیث به هم شبیهند که هیچ کدام به آینده تعلق ندارند.

۶ـ در اینجا و با طرح این قبیل مسائل، به قلمرو فلسفه وارد می‌شویم. وقتی اهل فلسفه به این مسائل فکر می‌کنند، شاید از خود بپرسند که برای حل این مشکل از فلسفه چه کاری برمی‌آید؟ وقتی فلسفه صرفاً به یک علم آموختنی مبدل شده باشد، در بهترین صورت می‌توان مطالب آن را با نظم و ترتیب و بیان دقیق و روشن آموخت. تحویل فلسفه به علم آموختنی صرف که پیوندش با زمان و مسائل آن قطع شده است، به معنی پایان یافتن تعلق‌خاطر به دانایی است. هگل درست دریافته بود که فلسفه به «سوفیا» تبدیل شده است (کی یرکگارد می‌گفت: از معلمان فلسفه خوشم نمی‌آید؛ زیرا آنان تفکر را به درس و کالای مصرفی در کلاس تبدیل می‌کنند). فیلسوف آلمانی لابد از لوازم و توابع این تبدیل نیز آگاه بود. فلسفه که به دانش صرف تبدیل شود، دیگر آینده ندارد و کار جهان و تاریخی که با فلسفه تناظر و تناسب دارد، مرحله پایانی‌اش را می‌گذراند. فلسفه در این وضع به آموزش و پرورش و به هیچ امر دیگر مدد نمی‌رساند.

اگر فلسفه در اروپا و امریکا بیشتر به تاریخ فلسفه و گذشته فلسفی نظر دارد و گاهی نیز به گذشت از این تاریخ می‌اندیشد، در جهان در حال توسعه هنوز فلسفه می‌تواند در مردم این جهان تذکر به وجود آورد و از این طریق مددکار آنان در طرح و تدوین برنامه‌های بسط و توسعه مناسب اجتماعی و فرهنگی و… باشد. علم و تکنولوژی در هر جای جهان برای اینکه در جای خود قرار گیرد و منشأ اثر شود، باید در سایه تفکر وحدت‌بین قرار گیرد. کار فلسفه درک امکان‌ها و ضرورت‌ها و شناخت نسبت‌ها و پیوندهاست، و با این درک و شناخت است که راه طراحی آینده و تدوین برنامه‌ برای توسعه را روشن می‌سازد.

تجربه من در دهه‌های اخیر حاکی از آن است که ما به مهمترین پرسش‌های زمان‌مان که به آموزش و پرورش و علم و پژوهش و مدیریت و به طور کلی به توسعه اجتماعی ـ اقتصادی راجع است، اعتنایی نداریم. دانشمندان و اهل نظر هم در پی همسخن شدن با یکدیگر نیستند، تا آنجا که می‌توان گفت وحدت و تناسب در مدارس قرون گذشته بیشتر از مدارس کنونی بود؛ زیرا در دوره جدید علوم جدا جدا از طریق ترجمه آمدند و جدا هم ماندند؛ چنان که حتی اهل فلسفه و علمای علم تربیت هم کمتر همراهی و همکاری داشته و اگر همراهی‌هایی اتفاقی بوده، ادامه نیافته است. ما علم اروپا را جدا از متن تاریخی‌اش فراگرفتیم؛ یعنی در تاریخ تجددمآبی ما علم و فنّاوری (تکنولوژی) و آینده با هم پیوندی نداشتند. در چنین وضعی پیداست که تعلیم هم با تأمل و تفکر و آینده‌بینی سر و کار پیدا نمی‌کند و حتی فلسفه تفننی بیهوده انگاشته می‌شود؛ ولی فلسفه تفنن نیست، بلکه گزارش و حکایت تجربه‌های وجودی آدمی است.

فلسفه کلمات و عبارات دشواریاب نیست، بلکه درک آدمی از وجود و امکان‌های آن و آگاهی از شرایط علم و عمل و زبان و زندگی در جهان و زمان است و از آغاز نیز چنین بوده است؛ چنان که وقتی ارسطو می‌گفت «انسان حیوان سیاسی است»، از نسبت فلسفه با زندگی می‌گفت و زندگی در مدینه را لازمه انسانیت و پدیدآمدن فلسفه می‌دانست. ارسطو از این گفته، منظور دیگری هم داشت و آن اینکه «علم نظری» و «سیاست» و «اخلاق» از هم جدا نیستند؛ ولی ما امروز غالباً کتاب ارسطو را همان طور می‌خوانیم که کتاب شیمی می‌خوانیم! آموختن علم سودمند است. فلسفه را هم باید یاد گرفت؛ اما صرف یاد گرفتنش سود ندارد. اگر فلسفه را یاد بگیریم، اما اتصالی با جان ما نیابد، در حقیقت به فلسفه نرسیده‌ایم. فلسفه جان است. فلسفه فیلوسوفیا (اساس دانایی و مایه وجود آن) است.

یکی از مشکلات نشناختن امکان‌ها و درنیافتن ضرورت‌ها، این است که فلسفه (اگر فلسفه باشد)، می‌تواند حد و مرز امکان‌ها و ضروت‌ها را کم و بیش معین کند. با معلوم شدن حدود امکان‌ها و ضرورت‌ها، داعیه‌ها و وهم‌ها و اشتباه‌ها و ابهام‌ها کمتر می‌شود و فلسفه از این طریق غیرمستقیم می‌تواند نوری به فرهنگ و سیاست و مدیریت بتاباند و به درک و شاید حل مسائل این حوزه کمک کند و بخصوص در امر قانون‌گذاری و وضع مقررات راهگشا باشد. اگر می‌بینیم که هر گروه و طایفه‌ای با اطمینان خاطر به دولت و حکومت سفارش می‌کنند که چه‌ها بکنند و چه‌ها نکنند و البته در این سفارش‌ها چیزی جز بعضی حرفهای انتزاعی کلی و مشهور نیست، از آن است که فکر نمی‌کنند که چه می‌توان کرد و چه نمی‌توان کرد و گاهی حتی تفاوت میان دشوار و آسان را هم در نظر ندارند!

اگر کسانی می‌پندارند که اجزا و اعضای اجتماعات انسانی می‌توانند بی‌جان یا با جان افسرده و بی اندیشة راهنما کارآیی داشته باشند، پندار بیهوده دارند. دانش و معلومات فلسفه را برای این باید فراگرفت که یادآور «تفکر» باشد. به این اعتبار فلسفه مثل هر علم دیگر فراگرفتنی است؛ اما اگر این آموختن با طلب تفکر قرین و توأم نباشد، ناقص است. به عبارت دیگر اگر «طلب» نباشد، تفکر هم نیست و وقتی تفکر نباشد، تفاهم و همبستگی میان مردمان هم منتفی می‌شود. متفکران آموزگاران مردمند. مخصوصاً از آن جهت که روح همبستگی و ذوق طلب در آنان به وجود می‌آورند؛ اما آموزگاری شغلشان نیست، بلکه زندگی‌شان است.

هر معلمی در مرتبه کمال معلمی‌اش، زندگی را در تعلیم می‌بیند و می‌یابد؛ ولی در زمانی که تقسیم کار اجتماعی و همکاری گروه‌ها و طبقات مردم و سازمان‌های گوناگون اصل است، معلمی هم ناگزیر شغل می‌شود؛ البته شغلی که هنوز در زمره گرامی‌ترین شغلهاست و در هر جامعه‌ای که رو به آینده داشته باشد، قدر معلم رفیع است، حتی اگر بر اثر تبدّلات زمانه و غلبه کوته‌بینی این قدر گاهی پوشیده شده باشد، همیشه مجهول نمی‌ماند؛ زیرا معلمی در ذات خود عزیز و شریف است.

 

بازدید شهردار از پروژه های عمران شهری خرم آباد

به گزارش خبرانلاین لرستان،یحیی عیدی بیرانوند در جریان بازدید از پروژه احداث دیوار حفاظتی و جاده ساحلی رودخانه دره گرم گفت: در اطراف رودخانه دره گرم جاده سلامت احداث می شود که پل جهادگران و زیبا کنار را به آبشار طلایی و بزرگراه ولایت وصل میکند.
وی افزود: قرار است تمام منازل و ساخت و سازهای غیرمجاز حریم رودخانه (به عرض 15 متری در هر سمت) تخریب شده و همچنین دیوار حفاظتی برای حفظ مسیر سیلاب و جلوگیری از مشکلات بهداشتی ایجاد شود.
همچنین شهردار خرم آباد در ادامه از پروژه پل جهادگران بازدید به عمل آورد. وی در این بازدید در جریان روند ساخت معابر زیرگذر شمالی و جنوبی پل جهادگران که در ادامه خرم کنار و زیباکنار ساخته میشوند، قرار گرفت.
مهندس عیدی بیرانوند درباره این معابر گفت: پل جهادگران حدود 50 درصد از بارترافیکی و مشکل دسترسی منطقه فلک الدین و میدان تیر را حل میکند و بقیه آن به معابر زیر گذر مربوط می شود.

وی افزود : در این راستا خیابان 27 متری پارا المپیک همراه با جاده سلامت به طول بیش از یک کیلومتر از پل جهاد گران به میدان ورزش در حال احداث است.

عیدی بیرانوند خاطرنشان کرد: پروژه توسعه ساحلی های رودخانه خرم رود تا ابتدای شهر در مسیر الشتر به خرم آباد ادامه خواهد داشت که این کار محاسن زیادی برای مردم خرم آباد دارد.
شهردار خرم آباد ادامه داد: این پروژه باعث کاهش بارترافیکی شهر و خیابان انقلاب شده و همچنین موجب دسترسی آسان شمال به جنوب شهر میشود.

شهردار خرم آباد در ادامه بازدید های خود  در جریان بازدید از پروژه خیابان پارالمپیک و میدان ورزش گفت: در مسیر بلوار زرینکوب به سمت میدان ورزش یک سری درختان قدیمی در دو طرف مسیر پیاده هستند که قریب به یک قرن قدمت دارند و باعث ایجاد یک سایه انداز دایمی در این مسیر شده اند.
وی افزود: با توجه به انبوه سازی صورت گرفته در این منطقه و تراکم جمعیتی بالا و عدم وجود یک پیاده رو در اطراف این خیابان عریض، تصمیم داریم از این پتانسیل بالا برای ساخت یک پیاده روی عریض و زیبا استفاده کنیم.

آخرین بازدید  شهردار خرم آباد از روند ساخت پهناورترین آبشار شهری کشور در نزدیکی کوی جهادگران بود.
با ساخت برکه و برش صخره دیواره آبشار بخش زیادی از این پروژه انجام شده است.
یحیی عیدی بیرانوند در این باره می گوید: پروژه پهناورترین آبشار شهری کشور می تواند در کنار دیگر پروژه های شهرداری خرم آباد نقش موثری در جذب گردشگران و به تبع آن رونق اقتصادی خرم آباد داشته باشد.

46

64 طرح مخابراتی لرستان به مناسبت هفته دولت به بهره برداری می رسند

به گزارش خبرانلاین لرستان،هومان محمودی مدیرعامل شرکت مخابرات لرستان با اعلام این خبر گفت : با بهره برداری از این طرح ها، مردم استان می توانند از ارتباطات مخابراتی با کیفیت بهتری بهره مند شوند.

وی گفت : این پروژه ها شامل سایت‌های2G ،3G ، فیبر نوری، کافو نوری و نصب لاین ترمینال در سراسر استان است.

مدیرعامل شرکت مخابرات لرستان بابیان اینکه امروز بنای کار مخابرات بر روی سیستم‌های نرم افزاری و ارزش‌افزوده است، عنوان کرد: امروز برای هر کار کوچکی اگر از وسایل ارتباطی استفاده شود هزینه‌هایی ایاب و ذهاب کاهش پیدا می‌کند.

وی بیان کرد: مجموعه مخابرات لرستان در بین 30 استان کشور در میزان تحقق درآمد عملیاتی رتبه دوم کشور را کسب کرد که این نشان از پیشتازی و توانمندی‌های استان در حوزه تلفن همراه، ثابت و اینترنت است.

محمودی تصریح کرد: برنامه‌ریزی انجام شد تا امسال شش هزار خط تلفن ثابت در استان راه‌اندازی شود و در هر نقطه‌ای شهری که متقاضی تلفن ثابت باشد برای آن برنامه‌ریزی می‌کنیم تا به هر نحو ممکن مشکل برطرف شود.

وی بابیان اینکه تعرفه تلفن ثابت از یکم مردادماه افزایش‌یافته است، گفت: هزینه راه‌اندازی تلفن حدود 218 هزار تومان است و در صورت پرداخت نقدی تخفیف آن اعمال می‌شود.

مدیرعامل شرکت مخابرات لرستان با ارزان‌تر شدن هزینه اینترنت در استان اشاره کرد و اظهار داشت: در راستای تحقق اقتصاد مقاومتی مخابرات استان وظیفه دارد تا زیرساخت‌ها را آماده کند که در این رابطه در هر شهرک صنعتی و کارخانه‌های که نیاز به فیبر نوری باشد انجام می‌دهیم سپس هزینه آن به‌صورت اقساط دریافت می‌کنیم.

وی بابیان اینکه زیرساخت‌های مسیر دوم فیبر نوری شهرستان سلسله از سمت خرم‌آباد انجام می‌شود، افزود: فراهم کردن زیرساخت سلسله به دلفان سال گذشته انجام شد و امسال در مسیر کوهدشت نیز برنامه‌هایی داریم که به‌زودی انجام می‌شود.

مدیرعامل شرکت مخابرات لرستان با بیان اینکه در سطح استان برای 400 هزار مشترک تلفن ثابت و 250 هزار مشترک تلفن همراه اول قبض صادر می‌شود، گفت: ازآنجایی‌که مبلغ زیادی برای چاپ قبوض تلفن همراه و ثابت هزینه می‌شود (هزینه چاپ یک قبض 50 و توزیع 100 تومان) مردم می‌توانند با پرداخت هزینه قبض خود با سامانه 2000 برای کاهش اینگونه هزینه‌ها کمک کنند تا بتوانیم گامی در جهت توسعه استان برداریم

46

دیدار مردمی استاندار لرستان و مدیران کل استانی با اهالی پشت بازار خرم آباد

به گزارش خبرانلاین لرستان،در این دیدار صمیمی بازوند گفت: تلاشهای سپاه و سردار کشکولی برای احیاء ساختمان مدرسه در حال تخریب و تبدیل آن به یک مرکز فرهنگی و آموزشی از مصادیق بارز اقتصاد مقاومتی است.
اگر همه دستگاهها برای حل مشکلات مردمی پای کار باشند بدون تردید میتوانیم شاهد کاهش مسائل و معضلات عمومی باشیم.
وی گفت: برای حل مسائل پول و اعتبار به تنهایی حلال مشکلات نیست بلکه نیاز به اراده مدیران و وقت گذاشتن آنهاست.
در این بازدید و دیدار ۱۰ مصوبه برای حل مسائل و خواسته های مردم محله، تصویب شد و قرار بر این شد که اجرای این مصوبات بطور جدی مورد پی گیری قرار گیرد.
مصوبات این دیدار صمیمی بشرح ذیل مصوب گردید:
۱-شهرداری خرم آباد :احیاء و واکاری و کاشت درخت و ایجاد قطعات فضای سبز و تبدیل پارک جنگلی ۴۴ هکتاری به پارک شهری-احداث رستوران -سرویس بهداشتی -پارکینگ -نصب آلاچیق و مبلمان شهری-ست ورزشی-نورپردازی مناسب-آسفالت معابر و لکه گیری آسفالت معابر محدوده پارک
۲-برق:نصب تیر برق مورد نیاز و تامین روشنایی مسیر جاده و پارک جنگلی
۳-منابع طبیعی:همکاری کارشناسان و طرح کاشت و تامین نهال مورد نیاز
۴-شرکت آبفای شهری:طراحی و تامین سیستم لوله کشی آب شرب
۵-امور آب استان:حفر و تجهیز یک حلقه چاه
۶-راه و شهرسازی:نصب گارد ریل مناسب در شانه جاده و زیرسازی جاده دسترسی
۷-شرکت گاز:تامین گاز مورد نیاز
۸-همیاری شهرداری ها:تامین ماشین آلات از جمله پیکور جهت برش و تسطیح سنگ های مسیر
۹-جهاد کشاورزی:اجرای سیستم آبیاری قطره ای با توجه به شیب بالای اراضی محل اجرای پروژه
۱۰-ورزش جوانان:تکمیل سالن ورزشی جنب مدرسه سابق

46

گازرسانی به 61 روستای خرم آباد به بهره برداری رسید

به گزارش خبرانلاین لرستان،هوشنگ بازوند گفت: گازرسانی به ۲۵۷ روستا هم در لیست پروژه های اقتصاد مقاومتی قرار گرفته است وی افزود: ضریب نفوذ گاز از ۳۹ درصد در سال ۹۲ به ۶۷ درصد در سال ۹۵ در استان رسیده است
بازوند در ادامه با اشاره به خدمات دولت تدبیروامید به روستاییان اظهار داشت:.

توجه دولت تدبیر و امید به خدمات روستایی ویژه و منحصر به فرد بوده و کاملا تحلیل شدنی و قابل دفاع است.
استاندار همچنین تصریح کرد: جاده دسترسی به ایمان آباد و بیشه در حال ترمیم و تعریض است و اجرای آن را پی گیری خواهیم کرد.
مدیرعامل شرکت گاز لرستان نیز با بیان اینکه گازرسانی به ۲۵۰ روستای استان لرستان در برنامه اقتصاد مقاومتی استان است، گفت: برنامه‌ریزی انجام‌شده که تا پایان خردادماه سال ۹۶ مردم این ۲۵۰ روستا از نعمت گاز بهره‌مند شوند.
شمس خرم آبادی گفت : با توجه به اینکه تأکید دولت توسعه خدمات بوده ظرف سه سال گذشته علی‌رغم مشکلات مالی روند خدمات گازرسانی مطلوب بوده به‌طوری‌که کار گازرسانی به ۵۰۰ روستا، ۳۴۶ واحد صنعتی و سه شهر در استان انجام شد.
مدیرعامل شرکت گاز لرستان افزود:گازرسانی به ۲۵۰ روستای استان لرستان در برنامه اقتصاد مقاومتی استان است که برنامه‌ریزی انجام‌شده تا پایان خردادماه سال ۹۶ مردم این ۲۵۰ روستا از نعمت گاز بهره‌مند شوند.
مدیرعامل شرکت گاز استان لرستان عنوان کرد: در هفته دولت ۶۱ طرح گازرسانی از ۲۵۰ روستا بااعتباری بالغ‌بر ۲۴ میلیارد تومان که از محل منابع داخلی شرکت گاز تأمین‌شده به بهره‌برداری رسید.
وی بیان کرد: با پیگیری‌های استان در لرستان مجوز گازرسانی به ۲۰۷ روستای استان اخذ و مطالعات آن در سطح استان شروع‌شده است که پس از انجام مطالعات عملیات اجرایی آن‌ها آغاز می‌شود.
شمس خرم‌آبادی گفت: امسال درمجموع طرح گازرسانی به ۴۵۰ روستای استان کلید زده‌شده که از این تعداد ۲۵۰ روستا در برنامه اقتصاد مقاومتی و ۲۰۷ روستا به‌صورت مازاد مجوز آن گرفته‌شده است.
مدیرعامل شرکت گاز لرستان در رابطه با افتتاح طرح گازرسانی به ۹ روستای ازنای سگوند، اظهار داشت: در این روستاها حدود ۵۰ کیلومتر از خط تغذیه شبکه اجراشده که تنها اعتبار اجرایی آن چهار میلیارد تومان هزینه شده است

46